Zodra de wintermaanden aanbreken en de zon in onze contreien te laag staat, daalt bij een groot deel van de Belgische bevolking de vitamine D-spiegel. Zelfs bij blootstelling aan daglicht straalt de zon tussen oktober en april vaak te zwak om voldoende vitamine D via de huid aan te maken. Dit tekort wordt klassiek gelinkt aan botgezondheid en immuniteit, maar het heeft ook bredere effecten op ontstekingsprocessen in het lichaam.

Juist in deze periode van wijdverspreide tekorten is het zinvol om stil te staan bij de minder bekende, maar klinisch relevante rol van vitamine D in de mondgezondheid en parodontale weefselbalans.

Onderzoekers ontdekten dat bij mensen, met te weinig vitamine D, een maand vitamine-D-suppletie het niveau van het enzym Matrix Metalloproteinase-9 (MMP-9) in het tandvleesvocht sterk doet dalen. Ongeacht of ze gezond waren, gingivitis hadden of al last van parodontitis. Dat enzym speelt normaal een sleutelrol bij afbraak van het steunweefsel rond de tanden (collageen en extracellulaire matrix) en is bij parodontitis vaak verhoogd.

Bij de proefpersonen daalde MMP-9 bij de parodontitisgroep van 62,97 ng/30 seconden naar 47,47 ng/30 seconden, bij de gingivitisgroep van 29,5 ng/30 seconden naar 21,75 ng/30 seconden en bij gezonde deelnemers van 16 ng/30 seconden naar 6,92 ng/30 seconden. Dat wijst erop dat voldoende vitamine D niet alleen goed is voor je botten, maar ook kan helpen “de knaagdiertjes onder controle te houden” die anders langzaam je tandvlees en kaakbot kunnen aantasten.

Vitamine D blijft een winterklassieker voor het hele lichaam, en mogelijk ook voor het parodontium. Een kleine reminder dat zonlicht in een pilletje soms net dat extra duwtje kan geven bij kwetsbaar tandvlees.